Krachtplaatsen en leylijnen werden in de tijd voordat het christendom in Europa zijn intrede deed als iets heiligs beschouwd. De natuurmens van vroeger zag een leylijn als een van levenskracht pulserende energiebaan van Moeder Aarde en krachtplaatsen als plekken waar de planeet ademhaalt. Men trachtte de daar aanwezige etherische vortexenergie stoffelijk weer te geven, te versterken en te beteugelen door er spiraal- of ringvormige megalitische bouwsels bovenop te plaatsen. Lees meer: QuoFataFerunt
0 reacties:
Een reactie plaatsen